“Bir yetişkin olarak öğrenmek zorunda kaldığım en zor ders, içten ne kadar paramparça hissedersem hissedeyim, devam etme gerekliliğiydi. Bu gerçek çiğdir, filtresizdir ve acı verecek kadar evrenseldir. Hayat, yorgun düştüğümüzde, kalbimiz kırıldığında ya

Ben artık kimsenin yolunu beklemiyorum. Herkes olmak istediği yerde hakettiği hayatı yaşıyor Kimi üzüntüden kahrolmuş Kim pişmanmiş yada kimi ettiklerinin bedelini Ödemiş yahut ödememiş umurumda değil Uğruna kafamı yorduğum kalbimi kırdığım her Konu

Ben, bana ait olduğunu düşündüğüm her şeyi özgür bıraktım. Bir çoğu bir daha dönmemek üzere uçup gittiler hayatımdan. Üzülmedim... Onlar, parçam sandığım fazlalıklarımdı ! Gidişleriyle hafiflediğimi fark ettiğimden beri sahiplenmiyorum hiçbir şeyi gereksiz